harom blog

Twój nowy blog

 Wielkie cielsko Boeninga powoli ruszyło spod rękawa terminalu. Na pokładzie stewardesy ze znudzoną miną demonstrują obowiązkową pogadankę o bezpieczeństwie. Niespiesznie dotaczamy się do krawędzi pasa startowego, stajemy. Otępiałym wzrokiem bez życia patrzę bezmyślnie w okienko przy którym siedzę. Nie mija 10 sekund a do uszu dobiega wizg gwałtownie zwiekszanych obrotów silnika. Chwilę później przeciążenie wciska mnie w fotel. Samolot nabiera prędkości, zaczyna się trzęść. Jeszcze kilkanaście sekund i dziób unosi się do góry. Startujemy. Lotnisko w Cairns znajduje się w najbliższym sąsiedztwie miasta. Centrum położone jest na osi pasa startowego. Nieco dalej mamy zbocza górskie, dlatego z powodów bezpieczeństwa samoloty zaraz po starcie wykonują ostry skręt w stronę oceanu. 

Przez okienko w samolocie dostrzegam turkusowe plamy koralowych lagun rozrzucone pośród ciemo granatowych wód oceanu. Widzę Green Island a zaraz później Fitzroy Island. Przed oczami staje mi moja ulubiona Nudey Beach z Ulą w bialej koszuli pozującą do zdjęcia na tle czerwono żółtych kajaków, bieli żaglowca, błekitu nieba i wody. O ironio zawsze na tym zdjęciu wydawała mi się taka czysta, nieskazitelna, niewinna. 
Kolory tropików znikają wśród białej waty chmur, w którą zanurza się samolot po nabraniu wysokości. Zerkam jeszcze ostatni raz na „wyspę szczęśliwą”, którą właśnie opuszczam.  Opuszczam „wyspę”, kótra oprócz wielu radości i nadziei, dała mi również smutek, cierpienie i zgryzoty. Opuszcza ją 38 letni starzec, człowiek zrezygnowany, pozbawiony całkowicie marzeń i pragnień. Ktoś, w kim zabita została cała radość życia i wiara w ludzi. Czuję się wyjałowiony ze wszystkich uczuć niczym gaza na stole operacyjnym. Nie ma we mnie już ani miłości ani nienawiści, ani radości ani smutku. Zabieram ze sobą bagaż doświadczeń emiranta. Tych dobrych, pożytecznych i wzbogacających mnie, jak i tych gorszych. Żegnaj Cairns, żegnaj Australio !!!!
Blog ten zacząłem pisać tuż po przyjeździe do Australii i retrospektywnie uzupełniłem od chwili mojego przyjazdu. Dziś, kiedy opuszczam „Wyspę Szczęśliwą” przyszedł naturalny koniec tego projektu. W styczniu pisałem, że gdybym wtedy przerwał pisanie blog byłby niepełny. Dziś już jest pełny. Kompletna i zamknięta historia haroma w Australii. O jaka piękna katastrofa !!! Dziekuję wszystkim wiernym „czytaczom” za wszystkie wspólnie spędzone lata. Może bedzie nowy projekt, a może nie. Ten jest już definitywnie skończony, tak jak moja australijska przygoda. 


W Polsce wielkimi krokami zbliża się koniec sezonu Piłki Nożnej. I znów będą kolejki cudów, gdzie zagrożona spadkiem drużyna z końca tabeli niespodziewanie pokona faworyta. Trudno mi oprzeć się wrażeniu, że wszystko to Polacy robią jakoś naokoło i nieefektywnie. Trzeba bowiem przekupić sędziów, dać w łapę obserwatorom, podejść piłkarzy i działaczy drużyny przeciwnej. Kosztuje to kupę zachodu, wagon pieniędzy a i tak czasami cały ten gigantyczny wysiłek idzie psu w dupę, bo drużyna sąsiadująca w tabeli wyłoży więcej kasy, wygra jedna bramką więcej i pogrąży przeciwnika. Pod tym względem Polacy powinni brać przykład z Australii. Tu przeciwdziała się korupcji w sporcie dwojako. Po pierwsze, jesli coś zalegalizujesz, nie jest już tak korucjogenne, po drugie likwidując źródło likwidujesz zjawisko korupcji. I tak w Australii rozgrywki ligowe organizuje się na zasadzie podobnej do franczyzy. Każda liga czy to jenda z 3 „ogólnoaustralijskich” lig jajowatej piłki, liga piłki nożnej czy koszykówki to towarzystwo wzajemnej adoracji. Nie ma systemu promocji i spadku z niższych lig. „Wykupujesz franczyzę” i możesz przegrać wszystkie mecze w sezonie a i tak nie wylecisz z ligi. Dla przykładu Wiktoriańska Liga Futbolu przez 61 lat aż do 1986 skupiała dwanaście tych samych zespołów. Obecnie zespołów jest 15, z czego 5 spoza Wiktorii, więc nazwę ligi w 1987 r. zmieniono na „Australijską Ligę Futbolu”. Czyż nie byłoby to idealne rozwiązanie dla 6 ostatnich klubów z polskiej Ekstraklasy i 6 z I ligi? Kilka klubów, które co roku ocierają się o spadek, lub nie udaje im się awansować mogłoby połowę funduszy przeznaczonych na łapówki wydać na zorganizowanie konkurencyjnych do PZPN rozgrywek Polskiej Ligi Piłki Nożnej. Może wtedy taki Piast Gliwice czy Odra Wodzisław mógłby być Mistrzem Polski ? Zapewne FIFA i UEFA nałożyłaby ekskomunikę na takie rozgrywki i zabroniła rozgrywać meczów z „prawomyślnymi” zespołami, lecz na wzór australiskiego „State of Orgin” możnaby rozgrywać mecze między Dolnym Śląskiem a Mazowszem lub Wielkopolską a Mazurami. Co więcej, można do gry wciągnąć np. Polsat czy TVN, który transmitowałby rozgrywki w konkurencji do Canal+, a po czasie jak pokazuje przykład innej australijskiej franczyzy NRL, gdzie chcą dołączyć kluby z Papui Nowej Gwinei i Fidżi,  chęć gry w takiej lidze zgłosiłyby kluby, np. z Białorusi, San Marino czy Wysp Owczych.

Jedyną rzeczą, której raczej bym nie polecał adoprować takiej nowej lidze jest „salary cup”. Salary Cup to stosowany zarówno w AFL, NRL jak i australijskiej lidze piłki nożnej maksymalny limit wynagrodzeń. Po prostu nie możesz zapłacić zawodnikom więcej niż pozwoli zarządzający ligą i już. W końcu to „liga” daje franczyze a klub musi działać wg. jej warunków. Dla przykładu w A League (liga piłki nożnej) całkowita suma wynagrodzeń piłkarzy (a ma ich byc w składzie minimum 20) na nowy sezon nie może przekroczyć 2.65 mln AUD. W Polsce starczyłoby to dla mniej więcej 7-8 zawodników Wisły Kraków. Wyjątkiem jest jedna gwiazda, która w każdym klubie nie podlega tym ograniczeniom. Salary cup był przedmiotem ostatniej afery w australijskim sporcie. Otoż zespół Melbourne Storms, utworzony przez magnata finansowego Roberta Murdocha został przyłapany, na tym, że płaci pod stołem swoim zawodnikom więcej niż pozwalają przepisy. Zespołowi odebrano dwa tytuły mistrzowskie i zapowiedziano, że nie bedzie zdobywał punktów w tym roku. Zdegradować go nie można, bo nie ma gdzie :) Czyż to nie piękne? Widzew Łódź byłby wniebowzięty !!!

Majowo

2 komentarzy

 

Maj obok okresu wrzesień-listopad to najpieknieszy okres w Cairns. Sezon monsunowy dawno mamy za sobą. Rano budzi mnie rześkie 22 stopnie by w dzień sięgnąć 28. Jadąc do pracy z nieukrywaną satysfakcją słucham radio, gdzie podają aktualne temperatury na południu. Sydney, Melbourne, Adelajda i Perth mają w granicach 12-15 stopni o 7 rano a Canbera grubo poniżej 10. Maj jest również okresem na rozjechane węże. Nie wiem czy z powodu temperatur, czy okresów lęgowych, lecz codziennie w drodze do pracy widzę kilka sztuk. Za miesiąc zacznie się „sezon na sokoły”. Wtedy to ruszy kampania cukrownicza i kombajny ścinając trzcinę odsłonią nory myszy, szczurów i wszelakich innych gryzoni. Tuż po wschodzie słońca nad polami i drogami krążyć będą drapieżniki. Z ciekawych zjawisk, które zaobserwowałem ostatnio była pełna podwójna tęcza. Tęcze występują tu bardzo często. W poczatkach i końcu mokrego sezonu, kiedy słońce może jeszcze się przebić przez gęsta watę chmur widzę tęcze przynajmniej dwa-trzy razy w tygodniu. Nie często jednak pełny półokrąg, tym bardziej podwójny. Za dwa miesiące nad rankiem będą królowały mgły. I zamknie się kolejny cykl przyrody w krainie niekończącego się lata, gdzie złośliwi rozróżniają jedynie porę mokrą i bardziej mokrą.

W ostatni weekend opuściliśmy dom. Przez dwa dni pakowaliśmy się, rozwoziliśmy rzeczy do nowych miejsc i próbowaliśmy sprzedać to, co zbędne i juz niepotrzebne. Nie sądziłem, że z takim bólem serca przyjdzie rozstać mi się z domem. W piątek cała sprawa przejdzie już definitywnie do historii. Na otarcie łez planuję na weekend wycieczkę na rafę. Tym razem na zewnętrzną, popływać razem z żółwiami i ogromnymi rybami. Na pewno będzie super !!!


Vacatio legis (łac. próżnowanie ustawy) to termin prawniczy oznacząjcy okres jaki mija od ogłoszenia nowego prawa do czasu wejścia jego w życie. Celem takiego rozwiązania jest umożliwienie wszystkim zainteresowanym zapoznania się z nowymi regulacjami oraz przygotowania się do nowych zasad. Termin jaki mija od ogłoszenia aktu normatywnego do dnia wejścia w życie zalezy oczywiście od rangi i stopnia skomplikowania nowych zasad. Inny bowiem bedzie dla Konstytucji a inny dla ogłoszenia stanu wyjątkowego. Dla „zwykłych uregulowań” w Polsce jest to przeważnie 14 dni od daty publikacji.

W Australii, która dla wielu jawi się „Państwem Prawa” naturalne powinno być, że rządzący nie zaskakują społeczeństwa z dnia na dzień rozwiązaniami, które stawiają ich w trudnej sytuacji bez terminu przejściowego, możliwości i czasu na dostosowanie się. Do niedawna również i ja stałem na takim stanowisku, choć ostatnio mocno zacząłem je weryfikować. Wpłynął na to szereg decyzji rządu Kevina „ministranta” Rudda, kótre jasno pokazują, że rządzący uprawiają zamordyzm i mają społeczeństwo za motłoch.

Zaczęło się od zeszłorocznego wycofania się z rządowego dofinansowania domowych instalacji produkujących energię elektryczną. W ramach targów politycznych poprzedni rząd Johna Howarda zgodził sie dopłacać do 8000 AUD ludziom, którzy zdecydują się na swoich dachach założyc baterie słoneczne o mocy od 1-10 KW. Nie był to bynajmniej efekt proekologicznej polityki ówczesnego premiera, ale cena jaką zapłacił za poparcie przez „zielonych” wprowadzenia podatku VAT (GST) w Australii. Działało to tak, że ludzie instalowali system na własny koszt a następnie składali wniosek o przynanie „rabatu”. W trakcie prac nad tegorocznym budżetem rząd Kevina „ministranta” Rudda dał do zrozumienia, że z powodu oszczędności budżetowych program ten zostanie zawieszony. Wprowadziło to trochę ożywienia do branży, bo kto do tej pory się wahał czy założyć instalację słoneczną zaczął działać by załapać się na dofinansowanie. I nagle w połowie czerwca minister srodowiska ogłosił, że rząd dofinansuje tylko te projekty, które zostana ROZPATRZONE przez urzędników do końca tygodnia !!!. Nie, że nabór aplikacji trwa jeszcze 3 dni, tylko te, które bedą miały szczęście znaleźć się na biurku jakiegoś biurokraty !!! Ile osób zostało na lodzie to tylko tajemnica. Ile firm musiało z dnia na dzień zwolnić pracowników, pozostanie również tajemnicą.

Kolejnym przykładem nie liczenia się z motłochem była zmiana przepisów emigracyjnych. Do tej pory każda zmiana dotyczyła tylko aplikacji zlożonych po dniu wejścia w życie nowych regulacji. Często, jeśli dotyczyło to studentów, dopiero tych, którzy po wejściu wżycie nowych przepisów rozpoczęli studia. Wszytko by nie stawiać w niekorzystnej sytuacji tych, którzy już wydali kilkanaście tysięcy dolarów na naukę. Tym razem rząd Kevina „ministranta” Rudda wprowadził przepisy, które obowiązują nawet osoby, które już złożyły wnioski wizowe. I tak nagle może się okazać, że ktoś spędził kilka lat na nauce, wydał majątek a jego zawód z dnia na dzień spadł z listy „pożądanych” i aplikacja, której samo złożenie kosztowało około 3k AUD stała sie właśnie czymś gorszym od papieru toaletowego.

Następnym przykładem, całkiem podobnym do tego z panelami słonecznymi było zawieszenie programu dofinansowania izolacji termicznych budynków. Sam program byl idiotyczny i od początku niewydolny lecz ogłoszenie, że z dnia na dzień rząd się z niego wycofuje skutkuje tym, że mnóstwo firm zostało z pełnymi magazynami materiałów izolacyjnych, których nikt teraz nie potrzebuje a rzesze pracowników, którzy zakładali instalacje musiało zostać zwolnionych. Ciekawe jak partyjni „spin doktorzy” wytłumaczą ludziom, że za ich rządów nikomu nie stała się krzywda a wręcz wszystkim żyje się lepiej.

Na koniec mała zmiana z ostatniej chwili. W środku dnia dowiadujemy się, że od północy rząd podnosi akcyzę na papierosy o 25%. Jako niepalącemu powinno mi to „powiewać”, lecz trudno mi się pogodzić z faktem, że ktoś z dnia na dzień podnosi podatek o 25%. Teraz czekam na radosną konferencję prasową Kevina „ministranta” Rudda na której powie „Kochani obywatele, ludu pracujący (working families) Australii dwa tygodnie temu wprowadziliśmy nowy podatek, smotne mamy (single mothers), emeryci i renciści (pensioners), opiekunowie (carrers) nigdy nie miały się lepiej w Australii niż dziś !!!”.

 
Biurokracja przy sprzedaży domu w Australii, a przynajmniej w stanie Queensland ogrniaczona jest do minimum. Kiedy po wielu podchodach uda się w końcu złapać klienta Agent podsuwa standardową umowę. Z góry ustalony wzór to 3 strony podpunktów plus jakieś pouczenie. Po podpisaniu przesyła się umowę do prawnika i czaka na termin zapadalności poszczególnych warunków. Domyslnie zazwyczaj są trzy. Dom musi przejść inspekcję budowlaną, inspekcją „robaczaną” oraz nabywca musi zgromadzić pieniądze. Jeśli w terminach określonych w umowie nie zostają zgłoszone zastrzeżenia uznaje się dany warunek za spełniony. W ten sposób 21 kwietnia minał termin do kiedy kupiec mógł zerwać umowę ze względu na stan budynku lub z powodu zarobaczenia i czekaliśmy już tylko na to czy dostanie kredyt. Ten warunek został spełniony we wtorek i tym samym umowa stała się obowiązująca. Tego dnia, 27 kwietnia o godzinie 17:00 stałem się znów bezdomny. Teraz musimy opuscić lokum i przekazać je nabywcy dokładnie 14 maja. To dokona już nasz prawnik. Coś się kończy, coś się zaczyna pisał Sapkowski. W moim życiu z pewnością właśnie skończył sie pewien etap. Teraz czas rozejrzeć się co można zacząć. 
 


W Australii niezbyt popularne jest jeżdżenie „okazją”. Przynajmniej nie tak popularne jak w Europie. Dla mnie jest to kolejna rzecz z kategorii „australijski ewenement”, bowiem w kraju gdzie praktycznie nie istnieje komunikacja publiczna autostop powinien być o niebo bardziej rozpowszechniony niż w pokrytej gęsta siecią pociągów czy PKSów Europie. Dlatego jadąc gdziekolwiek staram się w miarę możliwości podwozić autostopowiczów. A mam ku temu sposobność codziennie jadąc do pracy.

Wracając w piątek z Innisfail zauważyłem jak po poboczu drepta człowiek z charakterystycznie uniesionym palcem do góry. Zatrzymałem się. Po krótkiej wymianie zdań władował mi się do samochodu typowy „wyspiarz”, mieszkaniec wysp rozrzuconych pomiędzy Półwyspem York a Nową Gwineą. Jak już wielokrotnie wspominałem, wyspiarze nie są spokrewnieni ani z Aborygenami ani z Papuasami. To mieszanka etnicznych Melanezyjczyków i Polinezyjczyków. Mój pasażer miał ciemno brązową skórę, czarne niczym dwa węgielki żywe oczy, krótko obcięte kręcone włosy. Był wychnięty na wiór, sama skóra, ścięgna i kości. Jak na trampa i włoczykija odzienie miał nadwyraz schludne i czyste. Już tym samym odróżniał się od większości ciemnoskórych podróznych. Ruszyliśmy w stronę Cairns.

- Skąd pochodzisz Romek ? – zapytał po uprzedniej wymianie grzeczności.
- Z Europy, a dokładniej z Polski. Słyszałeś kiedys o takim kraju? – odparłem
- No oczywiście. Co ty masz mnie za głupka? – zirytował się David mój rozmówca. – Polska to wielki kraj z bogata historią. macie wielki i waleczny naród, który wsławił się niejednokrotnie.
- W sumie masz rację. – odrzekłem kurtuazyjnie myśląc w duchu, że trafiłem na kogoś wyszczekanego niczym akwizytor handlowiec z Melbourne. W duchu zaś dodałem „echh, pewnie nie masz pojęcia nawet, że istnieje taki kraj, ale inteligentny jesteś, bo w sumie połechtasz dumę narodową każdego w ten sposób, a sprzedajesz takie kawałki, że trudno im zaprzeczyć”.
- Czytałem o waszej historii – kontynuował David, a ja zastanawiałem się jak daleko zabrnie i ile bedzie w stanie lawirować operując ogólnikami.
- W 1683 roku uratowaliście Europę przed Turkami. Wasz król Żan Sobieski rozbił pod Wiedniem w proch turecką armię. Użył przy tym wspaniałej kawalerii wyposażonej w skrzydła z ptasimi piórami, które wytwarzały taki wizg, że wróg uciekł w popłochu.
- Jan the third Sobieski – tyle tylko zdołałem powiedzieć, moje oczy nabrały rozmiarów monety 50 centowej, a szczęka opadła do podłogi.
- A później jeszcze raz Polacy uratowali Europę. W 1922 roku pod Warszawą Dżozef Pisucki pokonał Rosjan i odwlekł od Europy groźbę zalania komunizmem.
- W 1920. – poprawiłem, lecz nie byłem w stanie wykrzesać z siebie ani słowa więcej. Oto bowiem człowiek z małej wysepki na końcu Rafy Koralowej nie tylko wie gdzie lezy Polska, co nie często się zdarza Australijczykom, nawet tym „dobrze wykształconym”, lecz bezsprzecznie zna kilka faktów z naszej historii.

Dalsza droga do Cairns upłynęła w atmosferze mojego najszczerszego podziwu dla przygodnego pasażera. David okazał się kopalnią informacji, szczególnie na temat Półwyspu York i okolicznych wysp. Dowiedziałem się, że są jeszcze miejsca, dokąd można odbyć pionierską podróż morską. Na większość Wysp najłatwiej bowiem dostać się statkiem, który dostarcza zaopatrzenie. Na jego wyspę płynie się dwa dni i jedną noc a statek odpływa z Cairns co dwa tygodnie. Dowiedziałem się jak na imie ma kapitan i ile za taka podróż kasuje. Podwiozłem go w Cairns dokładnie pod wskazaną lokalizację. Dostałem adres i zapewnienie, że zawsze bede miłym gościem u Niego na wyspie. Rosztalismy się a moje zdziwienie i zaskoczenie pozostało jeszcze ze dwa dni. Po powrocie do domu rzuciłem się na internet by poszukać przynajmniej 2 bohaterów narodowych z Kambodży :)
 


Małymi kroczkami posuwamy się „na przód”. W zeszłym tygodniu podpisaliśmy kontrakt na sprzedaż domu. Nie dostaliśmy takiej ceny jaka by nas zadowalała lecz to lepsze niż „wożenie” się z domem na karku przez następne miesiące. Kontrakt stanie się bezwarunkowy 20 kwietnia, a na wyprowadzkę mamy czas do 14 maja. To z pewnością koniec pewnej epoki. Przynajmniej dla mnie, bo bardzo jestem związany emocjonalnie z tym domem i tym miejscem. Może przywiązuję zbyt dużą wage do symboli, bo ten dom był dla mnie symbolem czegoś. Po garbusie, to kolejna z naistotniejszych rzeczy którą należało zmknąć.

Dziś natomiast w chyba najdłuższą podróż swojego życia wyruszył Kłopot. Punktualnie o 10:00 zapukała do naszych drzwi pani kurier. Kłopot jak na pół dzikusa przystało od razu dała nura do szafy, gdzie skryła się na samym koniuszku. Wywlec ją stamtąd w obecności obcego nie było łatwo. Pisząc te słowa podziwiam piekną 7 cm szramę, która ciągnie mi się przez zewnetrzną stronę dłoni. Specjalną klatkę przystosowaną do podrózy lotniczych wyściełaliśmy znajomym Kłopotowi kocem przesiąkniętym jej i Szpulki zapachem. Do kompletu dorzuciliśmy jej ulubioną zabawkę. Po umieszczeniu w klatce, Kłopot ku mojemu największemu zaskoczeniu, nie rzucała się na oślep próbujac panicznie wydostac się na zewnątrz. Była bardziej zaciekawiona niż spanikowana. Kiedy umieściłem ją w samochodzie pani kurier widziałem, że zupełnie nie jest zestresowana, powiedziałbym nawet lekko zrelaksowana. Zrobiło mi się troche lżej na duszy, bo najorsze co mogłoby się zdarzyć, to rozstanie się z Kłopotem szaleńczo próbujacą się uwolnić z zamknięcia. Dziś czeka ją lot do Sydney. Tam spędzi noc, gdzie ją nakarmią i napoją, jak również przejdzie ostatnie badanie weterynaryjne. Jutro o 15:30 wylatuje do Londynu a później do Warszawy, gdzie przybedzie w czwartek o 17:15 miejscowego czasu. Dopóki nie dostane informacji od kuzyna, że kot został odebrany cały i zdrowy bedę siedział jak na szpilkach. I tak ze zwykłego dachowca urodzonego na plantacji bananów na dalekiej północy australijskiego stanu Qeensland Kłopot stanie się najdroższym sierściuchem w Skarżysku :) Powodzenia moja księżniczko !!!


Nigdy w życiu nie spotkałem się z tyloma przypadkami osób chorych na raka co w Fabryczce. Praktycznie KAŻDY z naszej załogi ma w rodzinie kogoś, kto rozwinął nowotwór. Nie wiem czy statystyki wyłapują tą prawidłowość, czy też rozwadniają wśród całej góry innych danych, lecz tu na miejscu ludzie zdają sobie dokładnie sprawę, że liczba zachorowań z pewnością nie jest w normie. Winą obarczają głównie tysiące ton pestycydów, które od dziesiątek lat non stop trafiają na pola trzciny cukrowej, plantacje bananów, mango, awokado itp. zanieczyszczając rzeki, gleby, kumulując się w uprawach i organizmach zwierząt hodowlanych. Tajemnicą poliszynela jest również, że dzielni żołnierze australijscy testowali w okolicach broń chemiczną a dokładniej środek zwany „Orange”. W zeszłym roku sprawa ta wypłynęła nawet do mediów ogólnokrajowych, ale bardzo szybko jej ukręcono łeb. Oficjalne śledztwo wykazało oczywiście, że żadnych testów nie dokonywano i sa to tylko pomówienia. Nie wiem gdzie lezy prawda, jednak przez dłuższy czas władze utrzymywały również, że przeprowadzając w sercu Australii testy broni jądrowej nie robiono doświadczeń na Aborygenach. Dziś wiemy, że nie do końca to była prawda. Starsi pracownicy Fabryczki bez wahania potwierdzają, że wojsko testowało środki chemiczne w okolicach. W tak sprzyjających „okolicznościach przyrody” przyszło nam dziś pożegnać ojca jednego z kierowników, który w niedzielę przegrał walkę z rakiem.

Pogrzeb taty Franka był pierwszą tego typu imprezą na jakiej miałem okazję być w Australii. Z pewnością nie był to tradycyjny australijski pogrzeb, bo jakąż tradycję mogą mieć Australijczycy? Cała „impreza” była zmutowanym przez emigrację odbiciem włoskiego pogrzebu. Na wejściu każdy uczestnik dostawał mała broszurkę z przebiegiem ceremonii. Było w niej wszystko, kto czyta psalmy, kiedy należy wstać, kiedy klęknąć, itp.  Msza w kościele tylko w detalach różniła się liturgii jaką znam w Polsce, toteż skupiłem się na obserwacji ludzi. Pierwsze wrażenie, to kompletny brak żałobników w czerni. Większość rodziny ubrana była w białe koszule i czarne spodnie. Kobiety, poza najstarszą córką Franka ale o tym w następnym paragrafie, w lekkie stonowane sukienki odkrywające ramiona i sięgające w dół w okolice kolan. Część tuż przed, część nieco za kolana. Ubrania nie były przesadnie uroczyste, raczej typ na niedzielny obiad do teściowej, niż na procesję w Boże Ciało. Wyraźnie odstawała nasza grupa z fabryczki. Osoby z biura wystąpiły w biznesowych koszulach, delegacja robotników w drelichach roboczych.

Maciej Maleńczuk ostatnimi czasy rzekł, że „artystystom mozna więcej”. Choć komentował sprawę skompromitowanego senatora myślał również o sobie, a nie powinien, bo z niego artysta jak ze mnie Dziewica Orleańska. Maksyma ta chodziła mi non stop po głowie podczas pogrzebu kiedy obserwowałem Elain. Starsza córka Franka jest uzdolniona muzycznie. Ma spore osiągnięcia w grze na fortepianie a oprócz tego potrafi zagrać na wszystkim, co wpadnie jej w ręce bez względu czy są to skrzypce, gitara czy piła z tartaku. To co dziś pokazała można skomentować „niezła z niej artystka”. Dziewczę w wieku jak rzekliby nasi przodkowie łożnicowym ubrało zielono – niebieską  sukienkę w motyw pawich piór. Dla mnie bardziej wygadało jakby ktoś się upoił Blue Curacao i puścił pawia do stawu pełnego rzęsy. W efekcie wyglądała jak papuga wśród wróbli i srok. Na dole sukienka sięgała lekko za kolana a na górze opinała piersi pozostawiając odkryte ramiona. Kiedy podchodziła do mównicy coś przeczytać biust o mało jej nie eksplodował spod tej sukni. Podczas gdy pozostałym członkom rodziny głos łamał się Elain deklamowała niczym zawodowa aktorka, generalnie zachowywała się jakby to nie był pogrzeb członka jej rodziny lecz zwykła impreza, na którą została wynajęta. Idąc między ławkami spod drzwi wejściowych w stronę ołtarza czuła się jak modelka na wybiegu. Z premedytacją stawiała stopy w jednej lini, co wprawiało jej biodra w ruch hipnotyzujący wszystkich staruszków. Nie mogłem powstrzymać się od uśmiechu gdy zauważyłem jak jeden po drugim bezwiednie przełykają ślinę. Podczas komunii zaśpiewała pieśń czystym, silnym i donośnym głosem. I znów mowa jej ciała skierowała wszystkie oczy w tamta stronę. Dla pełni obrazu dodam, że w chwilach gdy nie służyła do mszy obściskiwała się w kościelnej ławie ze swoim facetem. W ten oto sposób zmarły nawet podczas własnego pogrzebu nie był osobą, która najbardziej zajmowała myśli żałobników.

Cmentarz, na którym pochowano Franka tatę niczym nie różnił się od większości żalników w okolicy. Groby utrzymywane sa w miarę w porządku do 30 lat od daty pochówku. Starsze, przeważnie zaniedbane wyraźnie popadały w ruinę. Przechodząc wśród nich usłyszałem za sobą sentencję naszego naczelnego inżyniera, że dopiero tu wyrównują się różnice w naszym postrzeganiu ludzi. Nie bardzo złapałem o co mu chodzi, poprosiłem więc o sprecyzowanie, co ma na myśli.

- Popatrz – powiedział – właśnie mijamy grób Madonny Viali, jak myślisz co mówił o niej ksiądz podczas pogrzebu.
- Że była dobrą kobieta i wychowala dzieci na ludzi – strzeliłem.
- Tak właśnie mówił. – potwierdził – A uwierz mi Madonna nie była spokojną staruszką, która piekła ciasteczka swoim wnukom i cieszyła się z ich osiągnięć w footy. To była wredna i wścibska harpia, która do końca życia wsadzała nos w nie swoje sprawy i mieszała ludziom.
„Harpia” – pomyślałem, skąd on zna takie słowo, przecież to takie nie australijskie. No ale w końcu jest inżynierem a nie portierem, więc może cos greckiego obiło mu się o uszy.
- Po śmierci – ciągnął niewzruszenie – prawie po każdym zostają w pamięci ludzkiej tylko dobre wspomnienia.
- Noel, a ty się nie boisz, że skoro Madonna była taka jadowita za życia, to słysząc niepochlebne opinie o sobie teraz po śmierci przybędzie z zaświatów by Cię straszyć?
- Nie boję się – odparł dziarsko – mam wodę święconą.

Wracając do samochodu między grobami trochę dudniło mi w głowie od tego co powiedział Noel. Zawsze w takich chwilach przypominam sobie pewien kawałek nikomu nie znanej kapeli Kromkruag. Nawet nie wiem jak to poprawnie zapisać, bo piszę ze słuchu.

„Zamaże nas czas”

Na twoim grobie będą rosły kwiaty
Czy byłeś biedny czy byłeś bogaty
Czy wódkę piłeś czy całe życie się modliłeś
Po stu latach nikt nie będzie pamietał
Że istniała taka jak ty menda
Twoje imię zniknie zamaże je czas

Ref: Na cmentarzu dzikie kwiaty
Będą płakać nad tym światem
I oprócz nich nikt nie będzie pamietał
Że istniałeś że się śmiałes że płakałeś
Że istniałeś że się śmiałeś że kochałeś

Czy jesteś stal czy meteor człowiek
Czy jesteś mądry a może półgłówek
Na twoim grobie zamazane nazwisko
A obok kartka uwaga ślisko
Ludzie to miejsce będą omijali
Może czasem ktoś świeczkę zapali
Twoje imię zniknie zamaże je czas
Czas, czas zamaże nas czas, czas.


Ref: Na cmentarzu dzikie kwiaty
Będą płakać nad tym światem
I oprócz nich nikt nie będzie pamietał
Że istniałeś że się śmiałes że płakałeś
Że istniałeś że się śmiałeś że kochałeś


To był wczesny marcowy wieczór. Oświetlające izbę lampy naftowe dawały ciepły migotliwy blask kładąc miliony cieni na sufit i ściany. Drewniane deski podłogi skrzypiały pod stopami rodziców i dudniły niczym taraban pod nogami ganiających się dzieci.  Mała, dziewięcioletnia Maria bawiła się ze swoim o trzy lata młodszym bratem Luigi. Końcówka sezonu monsunowego była bardzo ciężka dla pracowników najemnych, jakim był ich ojciec, emigrant z Włoch. Dla bogatszych emigrantów, farmerów lub drobnych handlarzy okres ten nie był również łatwy. Beztroską zabawę rodzeństwa przerwał znany, złowrogo brzmiący odgłos zblizających się konnych. To już nie pierwszy raz, Maria już nie płakała, bez słów wiedziała co ma zrobić. Chwyciła swojego brata za rękę i pociągnęła do sąsiedniego pokoju. Tam na samym środeczku stał ogromny, zdolny pomieścić 8 osób stół. Zwisające z niego nakrycie sięgało samej ziemi. Rodzeństwo wślizgnęło się bezszelestnie pod spód. Maria ostrożnie by nie wydać najmniejszego skrzypnięcia uniosła wielką klapę w podłodze. Gdyby działo się na prawdę źle, miała wyślizgnąć się z domu przez otwór, przeczołgać na podwórko i pobiec w stronę lasu, (broń Boze nie na plantację trzciny) znaleźć jakiś wykrot i przeczekać tam z bratem do rana. Rankiem zaś pomaszerować do mieszkającej 6 km dalej ciotki. Na razie siedziała cichutko pod stołem w ciemnym pokoju obserwując przez szczelinę co się dzieje w sąsiedniej izbie. Trochę wypaczone a trochę źle dopasowane drzwi rozwarły się z impetem z hukiem uderzając w ścianę. Do środka weszło dwóch wysokich odzianych w woskowane skóry mężczyzn. Śmierdzieli tak, że siedząca w sąsiednim pokoju Maria po zapachu mogła bez problemu rozpoznać nie tylko wiek ale i maść koni na których przyjechali. Nie byli pijani, więc nie będą się dziś awanturować, zanosiło się na to, że odjadą szybko, jak tylko się najedzą.  Dziewczynka lekko odetchnęła, jej brat dziś był bardzo dzielny, siedział cichutko jak mysz pod miotłą, nie chlipał pod nosem jak kilka razy wcześniej. Maria już sie przyzwyczaiła do nocnych wizyt, ale kilka miesięcy wcześniej po odjeźdie konnych długo nie mogła usnąć trzęsąć się ze strachu i chichutko popłakując wtulona w piersi swojej mamy. Często w nocy męczą ją jednak koszmary, w których ucieka z płonacego domu w stronę lasu a za nią  pędzi konno pijany, napastnik wlokąc po ziemi jej tatę.  Rodzice rodzeństwa nie musieli płacic haraczu jak jej bogatsi krewni. Musieli jednak w zamian za „ochronę” zapewnić członkom „Czarnej Ręki” wikt i opierunek o każdej porze dnia i nocy. 

Tą opowieść usłyszałem w  piątek podczas przerwy śniadaniowej. Mała Maria, to matka jednego z naszych kolegów z biura. Byłem zszokowany. Nie dawało mi to spokoju. W porze lunchu postanowiłem zrobić własne małe, prywatne śledztwo. Pojechałem do Innisfail, gdzie vis-a-vis supermarketu IGA mieści się siedziba Towarzystwa Historycznego. Tam rzeczywiście potwierdzili istnienie „Czarnej Ręki”, organizacji mafijnej działającej wśród włoskich osadników. Jedyna pełna monografia dotycząca regionu została wydana drukiem w 1973 roku. Przekartkowałem liczącą 409 stron pozycję. O Czarnej Ręce wspomniane jest 3 razy i to w stylu w jakim podreczniki z czasów PRL wspominały o Katyniu, czyli pobieżnie, politycznie poprawnie, tylko z dziennikarskiego obowiązku. Z siedziby Towarzystwa pojechałem do informacji turystycznej. Tam równiez potwierdzili mi istnienie owej organizacji, tyle że potraktowali to jako atrakcję turystyczną. Patrzcie jacy „cool” jesteśmy, mieliśmy nawet swoją mafię !!! Znacznie więcej mozna dowiedzieć się z gazet wydawanych w tamtych czasach. Nie podlegały cenzurze w takim stopniu jak oficjalna współczesna propaganda sukcesu, a nawet troszeczkę koloryzowały by nadac sprawie bardziej sensacyjny charakter. Przekopałem się przez tonę publikacji z tamtego okresu, z których dowiedziałem się o wielu pikantnych detalach. Tak zwany „wywiad środowiskowy” pozwolił mi uzupełnić ten obraz.

Włoscy osadnicy, którzy między Tully a Innisfail stanowili 80% społeczeństwa przywieźli ze sobą nie tylko spagetti, wiarę katolicką i zamiłowanie do muzyki. Razem ze wszystkimi dobrymi rzeczami importowali do Australii też włoską mafię. Specyficzna sytuacja, jaka miała miejsce się w północnym Queensland stworzyła przychylny klimat do jej rozwoju. Po pierwsze, australijskie banki nie chciały wówczas udzielać kredytów drobnym włoskim farmerom. Wolały kredytować bogatych anglosaskich przedsiębiorców lub przemysł wydobywczy. Jednocześnie wielu bogatych Włochów miało nadmiar gotowki, który ochoczo pożyczali na procent wahający się od 25% aż po 75%. By zapewnić sobie spłatę wynajmowali róznych nieciekawych typów, którzy egzekwowali długi lub przywoływali do porządku opornych. Po drugie, bedąca wówczas na głębokiej prowincji policja dbała jedynie o bezpieczeństwo i interesy niewielkiej grupy dobrze sytuowanych „zacnych obywateli” zostawiając porachunki wewnątrz włoskiej diaspory jako ich wewnętrzne sprawy. Z biegiem czasu zbrojne ramię windykatorów oderwało się od korzeni tworząc organizację zwaną Czarna Ręka i zaczęło wymuszenia na własny rachunek. W zamian za „opiekę” ściągali haracze od farmerów, opłatę w naturze od drobnych sklepikarzy czy rzemieslników oraz różne „usługi” od robotników najemnych. Opornym przytrafiały się różne nieprzyjemne sytuacje. Podpalano plantacje trzciny lub obejścia, okaleczano poprzez np. obcięcie uszu lub fizycznie likwidowano, jak wtedy gdy w biały dzień na głównej ulicy Innisfail wpakowano facetowi 6 kul z rewolweru. Sytuacja taka trwała przez wiele lat. Lektura gazet z epoki pokazuje również, że czasami próbowano nawet sztuczek niczym oświadczenie z Sexmisji, gdzie „mężczyzn nie było, nie ma i nie potrzeba” zaprzeczając wogóle istnieniu jakiejkolwiek mafi. Ostatecznie kiedy sprawa stała się wstydliwa już nawet na poziomie federalnym władze wzięły się do roboty i deportowano kilku członków Czarnej Ręki. Nie wyłapano jednak wszystkich i mimo odtrąbionego sukcesu włoska mafia działała jeszcze przez jakiś czas. Z biegiem lat organizacja „zmarła śmiercią naturalną”. Część bandytów wyrżnęła się na wzajem inni wzięli sobie do serca maksymę, że drugi milion dolarów możesz zacząć zarabiać uczciwie i przeobrazili się w biznesmanów dając początek kilku znanym i poważanym dziś w okolicy rodom.

Kilka wstawek „w temacie”:


http://newspapers.nla.gov.au/ndp/del/article/10915979
morderstwo

http://newspapers.nla.gov.au/ndp/del/article/17397623
podpalenie

http://newspapers.nla.gov.au/ndp/del/article/11954906
policja może zacznie dzialac

W całości cytat z „zaprzyjaźnionego”, dolinkowanego, rumiankowego :) bloga.

„Rytmiczność związku określa stopień jego autentyczności. Ta z kolei zależy od zdolności małżonków do bycia sobą – tylko wówczas mogą być wolni w swoim związku, nie potrzebują szukać we współmałżonku tego, co pozwoliłoby im uzupełniać własne braki, nie muszą go ciągle zwodzić i nim manipulować. Mogą partnera poznawać. W związku rytmicznym małżeństwo tworzą dwie silne osobowości, które stymulują się wzajemnie w rozwoju, a nie „konsumują” partnera…”

„Partnerska gra pozorów”, Beata Banasiak – Parzych, Charaktery 2/2010

Wydaje się, że kluczowe są tu dwa słowa, mianowicie „zwodzić i manipulować”. Czy rzeczywiście brak zdolności do bycia sobą musi w efekcie pociągać takie zachowanie partnera? Jak poznać czy trafić do osoby, która sobą jest tylko dla siebie? Jak poznać, że to tylko manipulacja, gra pozorów, maska zakładana na potrzeby chwili? I czy w ogóle istnieją odpowiedzi na te pytania? 
 


  • RSS